یا حضرت مولانا

عشق را یک قدمی، پیش بیارید مرا باده را در قدحی، بیش بیارید مرا هرچه خارم بکند دوست چه حاجت این بار در صف دلشدگان پیش بدارید مرا شور دل دارم و ایوان مداین در پیش عبرت این نیست، دگر، نیش ندارید مرا ره فرهاد اگر بود نبودم باکی بیستون بر سر ره، بیش بکارید مرا تا به کی مرثیه خوانی و غم و آه و گداز ای بزرگان به طرب ریش بدارید مرا پای در هلهله و دست کواکب گیرید ز فلک فال نکو بیش ببارید مرا مجلس امروز بباید که زند ساز دلم ساقی میکده را پیش بیارید مرا مست در چنگ و طرب قافیه سازم امروز عشق را یک قدمی،...

من آن خودِ عشقم، من آن خودِ عشقم من آن خودِ عشقم، که مرا، عشق، دهد جان من آن خودِ عشقم، من آن خودِ عشقم من آن خودِ عشقم، به خدا، عشق، همینست من آن خودِ عشقم، من آن خودِ عشقم من آن خودِ عشقم، دگران، هیچ، ندانند من آن خودِ عشقم، من آن خودِ عشقم من آن خودِ عشقم، بجز، از عشق، نخوانم من آن خودِ عشقم، من آن خودِ عشقم من آن خودِ عشقم، که به دل، عشق تو، دارم من آن خودِ عشقم، من آن خودِ عشقم من آن خودِ عشقم، که به پا، خیزم و، رقصم من آن خودِ عشقم، من آن خودِ عشقم من آن خودِ عشقم، و دگر هیچ، نی اَم، من...

عشق، باریکه ی موی تو، بسان نوری اخم را وا کن و، از ما سخنی گو، حوری رأفت و لطف، همین بس که مرا یک نظری فرصتی نیست، چرا اینقدر از ما دوری هر کجا روی کنم، باز تو را میبینم عیب این نیست مرا، عیب بود در کوری راه خود می روی و، راه مرا گم کردی با خودم باز بگفتم، نشود ره زوری آمدم دست تو گیرم، که دمی جان به تنم نکند، نزد خدا لطف کنی، معذوری! یادگارم ز ره عشق، همین بس که مرا نه نظر کردی و نی، حرف شنیدی صوری ژرف اندیشم و، در خود نظری خواهم کرد آدم اینگونه ندیدم، نمک، اینقد(ر) شوری! دیر شد، عمر برفت...